Bulimia

4 lut, 2012 | Magdalena Brzostowska

Bulimia to ciężka i bardzo niebezpieczna choroba, która wyniszcza nie tylko organizm, ale i psychikę. Jak rozpoznać bulimię i od czego rozpocząć leczenie bulimii?

Bulimia polega na niekontrolowanym i nie możliwym do opanowania głodzie, który musi być jak najszybciej zaspokojony. Jest on nagły i bezgraniczny, a kończy się wyrzutami sumienia, złością i zarazem głęboką bezsilnością.

Bulimia od pewnego czasu traktowana jest jako choroba o podłożu psychicznym. Napady głodu potrafią dopaść nawet kilka razy w tygodniu i zdają się nie mieć końca. Głód pojawia się zaraz po zjedzeniu obfitego posiłku. Magiczny krąg głodu wciąga i nie pozwala na zaprzestanie jedzenia. Poczucie zaspokojenia głodu jest silniejsze od wszystkiego innego.

Po każdym napadzie następuje czas bliski autodestrukcji. Tworzą się niespokojne emocje, które wywołują poczucie winy. Wówczas to bulimia zaczyna zbierać swoje żniwo. Rozpoczyna się etap, który polega na wymuszaniu wymiotów lub też na ciężkiej głodówce, opartej na restrykcyjnej diecie. Psychika jest bowiem przepełniona poczuciem winy.

Osoba dotknięta bulimią cierpi w samotności. Często mąż, rodzice, jak również dzieci, nie zauważają choroby, która pochłania bliską im osobę. Napady głodu pojawiają się najczęściej w chwilach samotności, wzmożonego poczucia bezradności, wycofania, kiedy wyobcowanie i poczucie wyalienowania jest najsilniejsze. Zapewne dlatego wiele osób z bulimią sięga po jedzenie pod osłoną nocy. Potrafią w ciągu jednej nocy zjeść zawartość całej lodówki. Jedzą wędliny, zagryzają dżemem, popijają sokiem z ogórków. Jedzą i jedzą, przez nikogo nie kontrolowane ani nie obserwowane. Zwykle nad ranem, wraz z nadejściem świtu, pojawia się poczucie winy. Kontakt z tą osobą jest bardzo ciężki, a ona w poczuciu wstydu i niechęci do całego świata, zamyka się w toalecie na długie godziny. Bulimia zabiera siły i chęć do życia.

Osoby, którym bulimia odbiera radość życia, są często samotne w swojej walce. Nie potrafią lub nie chcą mówić o swoich kłopotach. Bulimia to choroba, która powstaje na skutek spojrzenia na swoją osobę, niczym w krzywym zwierciadle. Chora na bulimię widzi siebie jako kogoś nieatrakcyjnego, z reguły ze zbyt dużym przyrostem wagi, co często nie jest prawdą.

Ogromna presja mediów, otoczenia, nacisk na piękny i idealny wygląd potrafią bardzo negatywnie wpłynąć na psychikę kobiety. Kobiece magazyny przepełnione są zdjęciami pięknych kobiet o zmysłowych kształtach. Kobiety, które mają idealne wymiary i proporcje, kobiety, które są matkami, a już po kilku miesiącach od porodu, mają nienaganną sylwetkę. Promienieją radością życia, optymizmem, wigorem. Niewiele ma to jednak wspólnego z realnym życiem. Magia Photoshopa, osobiści trenerzy, opiekunki do dziecka, które przejmują opiekę nad dzieckiem, podczas gdy matka może spełniać się zawodowo oraz publicznie.

To nie jest jednak realny świat. Każda z nas, musi być matką, pracownicą, dobrą żoną i to wszystko na najwyższym poziomie, ponieważ tego oczekuje od nas tradycja oraz kultura w jakiej wzrastamy. Jedne kobiety radzą sobie w tak wielu rolach, godzą je, starają się i zachowują zdrowy dystans do sztucznie kreowanej rzeczywistości. Jest jednak grupa kobiet, bardziej wrażliwych, podatnych na słowa otoczenia. Grupa, która nie radzi sobie ze swoimi niedoskonałościami urody, problemami z najbliższymi, czy też w pracy i za wszelką cenę próbuje je zmienić i ulepszyć. Naprawianie to jednak, paradoksalnie staje się drogą ku autodestrukcji, ponieważ brak siły do przezwyciężenia problemu wpędza kobietę w sidła bulimii i nie pozwala się z niej wyzwolić.

Bulimia objawy choroby

Do rozpoznania bulimii jako stanu chorobowego istotne jest potwierdzenie poniższych objawów:

• Pochłonięcie kwestią jedzenia. Swoista obsesja jedzenia, niejako nagły przymus jedzenia.
• Nawracające pochłanianie dużych ilości jedzenia w bardzo krótkich odstępach czasu.
• Następująca po najedzeniu się nagła potrzeba pozbycia się jedzenia z organizmu. Kobiety najczęściej stosują następujące metody: środki przeczyszczające, prowokowanie wymiotów, krótkotrwałe, ale rygorystyczne głodówki, leki zmniejszające łaknienie.
• Bardzo silna obawa przed przybieraniem na wadze, wręcz lęk, czego częstym efektem jest deficyt wagi osoby chorej na bulimię.
• Bulimia wywołuje niską samoocenę i często również depresję.
• Czysto fizyczne objawy jakie daje bulimia to: pieczenie lub intensywny ból w gardle spowodowany częstymi wymiotami, suchość warg, czy też języka oraz obrzęk gruczołów ślinowych, co jest efektem odwodnienia organizmu.
• Pojawiają się również biegunki oraz zaparcia, miesiączki mogą być nieregularne. Często występują skurcze mięśni, czy też zaburzenia pracy serca.

Wiele kobiet ma poczucie, że to co się z nimi dzieje wpływa na nie destrukcyjnie. Jednak pomocy specjalisty poszukują zazwyczaj dopiero po kilku latach samotnych zmagań z chorobą. Zachowaniem chorej osoby kieruje wstyd oraz strach przed diagnozą i samym leczeniem.

Są kobiety, które podejmują próbę walki z chorobą w imię wyższych celów. Najważniejszym z nich jest chęć posiadania dziecka. Myśl o dziecku dodaje motywacji działaniom, wyznacza życiowy cel. Daje jej możliwość spełnienia się i bycia potrzebną w życiu małego i tak ważnego człowieka. Do ciąży musi być jednak przygotowana zarówno psychicznie, jak i fizycznie.

Bulimia leczenie: farmakologiczne, psychoterapeutyczne, forum, blog…

Jest wiele dróg, które mogą prowadzić do wyjścia z bulimii. Jedno jest jednak najważniejsze, aby kobieta zdała sobie sprawę z tego, jak wielkie spustoszenie czyni bulimia w jej organizmie i życiu. Początkowo bowiem kobieta trwa w kłamstwie wobec samej siebie oraz otoczenia. Przyznanie się do problemu, to jak przyznanie się do olbrzymiej, życiowej porażki.

Bulimia to rodzaj uzależnienia, dlatego też zachowanie kobiet chorych na bulimię może budzić skrajne emocje. Część zdolna jest do kradzieży jedzenia ze sklepu, czy też innej osobie, byle tylko coś zjeść i osiągnąć chwilowe zaspokojenie potrzeby głodu.

Silna wola jest istotna w walce z chorobą, ale bez pomocy lekarza raczej się nie obejdzie. Istnieje szereg placówek i grup wsparcia, które zajmują się zaburzeniami odżywania. Wiele kobiet w czasie leczenia przyjmuje również leki antydepresyjne. Bardzo ważna jest jednoczesna psychoterapia, która może trwać kilka miesięcy, a w skrajnych przypadkach nawet kilka lat.

Doskonałym miejscem wsparcia dla kobiet chorych na bulimię są fora oraz blogi poświęcone tej chorobie. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę bulimia forum, czy też bulimia blog i trafiamy na strony, gdzie nie jesteśmy osamotnione w problemie.

Odnajdujemy tam historie kobiet, które zmagają się z bulimią, cierpią, przechodzą bardzo ciężką i wyboistą drogę w stronę lepszego życia. Kiedy którejś z nich się uda, jest doskonałym przykładem dla innych. Jej losy śledzą kobiety w podobnej sytuacji, dla których tego typu wpisy są motywatorem do dalszych zmagań z bulimią.

Niezastąpione jest jednak wsparcie najbliższej rodziny oraz przyjaciół. Osoba chora musi być objęta wyjątkową troską. Najważniejsze jest wsparcie oraz miłość i duże, a wręcz ogromne pokłady cierpliwości oraz wrażliwości. Chora nie może być ustawicznie kontrolowana, musi czuć że jej ufamy, bo tylko w ten sposób odnajdzie w sobie chęć do walki z chorobą. Cały proces walki z chorobą jest długotrwały. Wyjście z bulimii może potrwać nawet kilka lat i właśnie zadaniem najbliższych jest umacnianie chorej osoby w dążeniu do wyzdrowienia, tak aby żadne złe myśli i chwile słabości nie zawróciły jej z tak ciężkiej drogi.

Bulimia to znak czasu. To choroba powstała z próby bycia kimś, kim wcale nie chce się być. Jednakże istnieje w nas silna presja sprostania oczekiwaniom najbliższych, otoczenia, przełożonego w pracy, wizerunkowi kreowanemu w mediach i w końcu, najsroższemu cenzorowi, czyli samym sobie.